Het is echter wel zuur. En je bent op zijn minst een beetje boos wanneer je zo’n rekening wordt opgedrongen.

Terug in de tijd: in 2005 en 2006 woedde voluit de discussie over de zin en onzin van de WTA. Waar NIVRA en NOvAA nu broederlijk naast elkaar staan en zelfs onder één dak willen huizen, stonden zij pak weg vier jaar geleden broederlijk – vergelijk het bijbelse Kaïn en Abel – tegenover elkaar. Voor of tegen de WTA. Daar leek geen weg tussen. En toen de WTA eenmaal, tegen NOvAA’s wil en dank en indringend lobbyen, toch was aangenomen, hebben talloze AA-kantoren – min of meer op instigatie van de NOvAA – een vergunning aangevraagd. Het waren ook niet de eerste de besten die vonden dat ieder kantoor een WTA-vergunning moest aanvragen. In 2006 riepen de voorzitters van de NOvAA en de SRA – respectievelijk Paul Bosschart en Jan Los – bijna in koor hun leden op om toch vooral die vergunning aan te vragen, ook als je geen controlecliënten hebt.

De 20 kantoren zijn dus min of meer het slachtoffer van de tijdgeest van ruim 3 jaar geleden, toen de discussie over de WTA alleen maar gevoerd werd in termen van voor of tegen en niet in de geest van voor welke accountants een WTA-vergunning nu echt een noodzaak is en een voordeel oplevert. Een ander woord voor tijdgeest is waan van de dag en inmiddels wordt er veel genuanceerder gedacht over het wel of niet hebbben van een WTA-vergunning. In ieder geval door die 20 kantoren die over een week of drie voor de Rotterdamse bestuursrechter staan. Zonder WTA-vergunning en zonder controlecliënten kun je ook bestaan. Maar je moet nog wel even je rekening betalen!