Wij kwamen Eric Mantelaers een aantal jaren geleden voor het eerst tegen. Op een SRA-bijeenkomst, nog ruim voor de invoering van de WTA – waarbij de eerste contouren van die wet al wel bekend waren – hield hij een betoog. Kern: mits je een en ander goed organiseert is die WTA best werkbaar. Mantelaers hoort dus niet tot de groep die altijd roept en klaagt over administratieve lasten. Hij is ook geen vertolker van een vaag sentiment. Zijn artikel is heel concreet over onduidelijkheid rond waarderingsgrondslagen, diffuse teksten van accountantsverklaringen en de implicaties van Horizontaal toezicht. Jan Wietsma constateerde in de vorige Accountancynieuws een – laten we het genuanceerd uitdrukken – verslapping in de aandacht voor de regelgeving rond de WTA en compliance. VVD-kamerlid Brigitte van der Burg pleit in het interview dat ik met haar had voor een andere manier van het omgaan met regels. Leg in wetgeving minder de nadruk op het definiëren van te volgen procedures maar meer op het definiëren van te behalen resultaat en vervolgens de handhaving daarvan.

Is er een verband tussen de constateringen van Eric Mantelaers, Brigitte van der Burg en Jan Wietsma? Wat mij betreft een retorische vraag! Het is het verband tussen complexiteit, doelmatigheid en acceptatie. Is daar altijd een oplossing voor? Ik weet niet zeker of dit ook een retorische vraag is. Ik geloof niet in simpele antwoorden van ja of nee. Bij een complexe maatschappij horen immers ingewikkelde regels. Misschien verdwijnen er regels, maar er komen gegarandeerd ook regels bij.

We – burgers – willen veiligheid en zekerheid, daarvoor zijn regels en toezicht noodzakelijk en sancties bij overtreden onvermijdelijk. Regels die begrepen worden. Kan de politiek daarvoor zorgen? Soms wel, soms niet. Omdat we nu eenmaal dat ene probleem geregeld willen hebben. Dat willen we nu, vijf jaar geleden ook al en over twee jaar willen we dat nog. fheitling@kluwer.nl